گیتار کلاسیک، آکوستیک یا الکتریک؟ کدام برای شما مناسبتر است
سه نوع اصلی گیتار، سه حس و سه مسیر متفاوت دارند. قبل از خرید اولین گیتارتان، تفاوت واقعی آنها را در تمرین روزانه بشناسید.
چرا این تصمیم مهم است؟
نوع گیتاری که انتخاب میکنید مستقیم روی انگیزهتان برای تمرین اثر میگذارد. سیمهای سخت، دسته نامناسب یا صدایی که دوستش ندارید، سریعتر از هر چیزی باعث کنار گذاشتن ساز میشود. بیایید سه گزینه اصلی را از زاویه یک نوازنده تازهکار، نه یک فروشنده، بررسی کنیم.
گیتار کلاسیک
سیمهای نایلونی دارد که نرمتر و روی انگشت راحتتر هستند؛ به همین دلیل معمولاً برای کودکان و کسانی که میخواهند بدون درد زیاد شروع کنند توصیه میشود. دسته پهنتری دارد که برای آکوردهای پایه راحت است اما برای دستهای کوچکتر کمی چالشبرانگیز میشود. صدایش گرم و کلاسیک است، مناسب سبکهای فلامنکو، کلاسیک و بخشی از موسیقی سنتی.
گیتار آکوستیک (سیم فلزی)
صدای درخشان و رزوناسیون بلندی دارد که بدون آمپلیفایر هم در یک اتاق پر میشود. سیمهای فلزی سفتتر هستند و در هفتههای اول کمی نوک انگشتان را اذیت میکنند، اما بعد از ساخته شدن پینه، همین سختی به مزیت تبدیل میشود چون کنترل بیشتری روی دینامیک صدا میدهد. انتخاب اول اکثر آهنگهای پاپ، فولک و راک آکوستیک است.
گیتار الکتریک
سیمهای نازکتر و فشار کمتری دارد، پس فشردن آکورد و ریف از نظر فیزیکی راحتتر است؛ برای همین خیلی از مربیها آن را هم گزینه خوبی برای مبتدی میدانند، نه فقط برای نوازندههای پیشرفته. اما بدون آمپ عملاً صدای ضعیفی دارد، پس باید هزینه آمپ و کابل را هم در نظر بگیرید. اگر به سمت راک، بلوز یا متال علاقه دارید، این مسیر شماست.
جمعبندی سریع
- میخواهید بدون درد شروع کنید و به موسیقی سنتی یا کلاسیک علاقه دارید؟ کلاسیک
- میخواهید یک ساز همهکاره برای دور همی و آهنگهای فارسی و پاپ داشته باشید؟ آکوستیک
- به ریف و سولو و صدای پرانرژی علاقه دارید و اذیت شدن انگشتان در هفتههای اول برایتان مهم است؟ الکتریک
هیچ انتخابی اشتباه نیست؛ مهمترین معیار این است که سازی بردارید که هر روز دلتان بخواهد دستش بگیرید.
